topraKokusu/

Bu eser, Karadeniz’i betimlemekten çok hissettiren bir yaklaşımla ele alıyor. Resimde coğrafya, yalnızca görünen bir manzara değil; yaşanan, hatırlanan ve içselleştirilmiş bir Karadeniz. Öncelikle yeşilin neredeyse sınırsız tonları, Karadeniz’in bitmeyen doğurganlığını ve nemli havasını çağrıştırıyor. Yeşillerin arasına karışan koyu lacivert ve maviler, bölgenin sisli dağlarını, derin vadilerini ve bazen içine kapanan ruh hâlini yansıtıyor. Bu renkler, Karadeniz’in sadece “canlı” değil, aynı zamanda derin ve ağırbaşlı bir doğası olduğunu da hissettiriyor. Fırça darbeleri net çizgilerden kaçınarak dalgalı ve yönsüz bir hareket yaratıyor. Bu, Karadeniz’in kontrol edilemeyen doğasını, ani hava değişimlerini ve toprağın sürekli hareket hâlinde oluşunu çok iyi anlatıyor. Topografya neredeyse eriyor; dağ, vadi ve yamaçlar birbirine karışıyor. Bu da insanın doğayla olan sınırının belirsizliğini vurguluyor. Sağ tarafta kümelenen evler ve küçük yerleşim izleri, Karadeniz insanının doğayla kurduğu mütevazı ilişkiyi sembolize ediyor. Yapılar gösterişli değil; doğanın içinde var olmaya çalışan, ona meydan okumayan bir yaşam biçimi var. Evlerin küçük ve dağınık yerleştirilmesi, Karadeniz köylerinin yamaçlara tutunuşunu çok samimi bir biçimde aktarıyor. Bu eserde Karadeniz: Hırçın ama şefkatli Yoğun ama samimi Sessiz ama derin bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Manzara, izleyeni uzaktan bakmaya değil, içine girmeye davet ediyor. Sanki sis birazdan çökecek, rüzgâr yaprakları titretecek ve o evlerden birinde bir ışık yanacak. Genel olarak bu çalışma, Karadeniz’i gözle değil, hafızayla ve duyguyla anlatan; yerel ama evrensel bir atmosfer taşıyan güçlü bir peyzaj yorumu.