Kök Salan Kadınlar

Kök Salan Kadınlar, kadının doğayla, emekle ve kendi iç dünyasıyla kurduğu sessiz ama güçlü bağı anlatır. Bu seri; görünmeyen çabaların, yarım kalan hikâyelerin ve içten gelen direncin izini sürer. Kadın burada yalnızca bir figür değil; toprağa değen el, hayvana uzanan şefkat, gözlerde saklı umut ve suskunluğun içindeki kuvvettir. Yarım Kalan Dokuma Bu eser, bitmemişliğin içindeki umudu taşır. Dokumanın ardında açılan tarla ve dağ manzarası, kadının emeğinin yalnızca bir üretim değil, bir yaşam biçimi olduğunu anlatır. İlmekler tamamlanmamış olabilir; fakat arkasındaki doğa, devam eden bir hikâyeyi fısıldar. Yarım kalan, burada eksiklik değil; kök salmak için bırakılmış bir boşluktur. Züleyha Türkiye’nin ilk kadın jokeyinden ilham alan bu eser, kadın ile at arasındaki sezgisel bağı merkezine alır. Züleyha’nın duruşu, cesaretin sessiz hâlidir. Erkek egemen bir alanda var olmanın ötesinde, doğayla kurulan eşitlikçi bir ilişkiyi temsil eder. Güç burada zorlayıcı değil; uyumlu ve içten gelir. Bakış Bakış, kadının iç dünyasını doğayla iç içe geçmiş bir portreyle sunar. Çiçeklerin arasından bize bakan göz, söylenmeyenlerin taşıyıcısıdır. Bu eser, kadının hem görünür hem görünmez oluşunu anlatır. Yüzü doğayla örtülürken bakışı varlığını ilan eder. Bakış, kök salmanın ilk anıdır: kendini fark etmek. Sessizlik Sessizlik, kırılganlık ile direnç arasındaki ince çizgide durur. Kanatları yorgun bir figür, havada asılı kalan tüyler ve karanlık fon, içsel bir duraklama anını simgeler. Bu sessizlik bir vazgeçiş değil; yeniden güç toplama hâlidir. Kadının suskunluğu burada boşluk değil, derin bir iç konuşmadır. Kök Salan Kadınlar, kadının emeğini, doğayla kurduğu bağı ve içsel gücünü dört farklı anlatımla görünür kılar. Toprakta, gözlerde, ilmeklerde ve sessizlikte… Her eser, kadının kendi kökünü kendi saldığını hatırlatır.